Xa non hai sitio para os raros de verdade
Todos queren ser raros, para distinguirse dos demáis
Non perderse
Na masa gris.
No rostro vis a vis
Os raros de verdade seguen a agocharse
Asemellan ser normais
Pero se lles ve de lonxe
Ainda que o queiran ocultar
A min non me enganan, eu atópoos a todos
E non me queixo cando fan cousas bizarras
Porque se non as fixesen tamén me queixaría
Paradoxa na cabeza
A falta de razón
Escribo merdas a altas horas
Por falta de ganas
Non fago obra de arte
Non porque non poida
Non quero
Pobres bizarros
Que nin saben o que son
Non son valientes
Senón raros
Cobardes que se illan
Non entenden o que trilla
No seu interior
No hay comentarios:
Publicar un comentario