sábado, 17 de octubre de 2015

Colección de pareados asonantes e pensamentos malsoantes.

"Reinventades o concepto de violencia de xénero".


-



Nunca tan fodido estás
Como cando te namoras.


-


Moita muller

Pa tan pouca picha.



Pouca picha
pra tanta muller



-


Hai cidades que che cuspen
porque saben que é hora de que marches.



-


As noites para os gatos que ronronean
e fuxen coas caricias.


-


Yonkies
de emocións duras.

-

No sé si me duele el estómago de hambre
o si son las mariposas muertas.

jueves, 15 de octubre de 2015

19:52 en pixama

Si la tristeza no se va
tendré que cogerla de la mano
acostarme con ella,
dar muerte a la soledad
a la hora de la siesta.

Me acostaré con ella
quizás luego se duerma.
Largo tiempo.

Haré una hoguera
con todas nuestras fotos desnudos
a ver si se me olvida tu cuerpo
y puedo volverme a enamorar
de mi propia vida.

Me despegaré el pijama
lleno de sudor
de las pesadillas sin ti.

Dejaré de hacerme propósitos
y actuaré
como quise siempre.

Y me iré
como me voy siempre.
De alguna forma.


domingo, 11 de octubre de 2015

Respiro - Inspiro- Trago saliva

Noches confusas
la carne inquieta
abierta en herida
supura amor

Ceniza,
humo en los pulmones
nada en el punto de mira

Llega un momento 
en el que poco importa.
Ahora o nunca.

y aunque parezca cobarde
qué ovarios
qué cara
qué violencia

Uñas
Garras
Dientes
Rasgan

El pasado enterrado.
Nadie le ha puesto flores.
Soy el perro que espera,
al dueño difunto,
de recuerdos
de emociones
que creo que sentí.

O no.

Y soy lista.
Sé que voy bien
aunque vaya de lado
aunque vaya tocado
mi sentido más
básico.



domingo, 2 de agosto de 2015

Cósmicomántico


A túa órbita gravitatoria
Atráeme
Altera á miña propia
Arríscome acercándome a ti
Desequilibrándome
Pode que algún día nos acheguemos tanto
Que colisionemos
E estouparemos en máxico  polvo galáctico
Nunha supernova
Que parirá

Toda unha galaxia.

jueves, 16 de julio de 2015

Escribo porque no hablo


Todo lo que odio de ti, 
me enamora.

Podría escupir tantos versos
De amor y tristeza
Que me haces sentir
Quiero quemar el freno contigo
Que queden marcas en el asfalto
Y nos odien
Por vernos felices
Directos al golpe
Puede que acabes odiándome
O que te haga mucho daño
O que te haga infeliz
Cuando esos momentos sean más fuertes que los mejores
Márchate y  Sé
Por mucho que hayamos peleado
Amamos lo efímero
Aunque yo guarde fotos

Aunque tú tengas miedo a un final

domingo, 12 de julio de 2015

Es trágico


Y la vida se me está consumiendo en ella
Leo cada página con pasión
Aunque hay días que se me olvide
Aunque a veces mi cabeza quiera imaginar otros renglones
Navegamos a toda hostia sabiendo que al final nos estrellaremos
Pero no por eso vamos a parar
No hemos tenido un viaje así en la vida
Arriesgamos y nos vamos envolviendo el uno al otro
Nos arrastramos el uno al otro
Dije que la nuestra era una historia triste
Por el daño que nos hacemos
Estrategias y juegos afilados
Que dejan heridas abiertas para que luego nos las lamamos
Pidiéndonos perdón
No hay que perder la calma
Sólo sumirse en la dulzura de este sueño

Verte y saber que vales todas las penas,

Verte y saber

Que quizás la muerte sea un precio justo

por este paseo contigo.



sábado, 27 de junio de 2015

Xeración da Apocalipse crónica







Os límites veñen de dentro
De fóra e do medio
Medio Social
Medo Social
“Social Media” que presiona
Co seu estandarte referencial
Trazando as súas propias e inhumanas normas
Que poderían ser outras
 Comunismo para todos!
Anarquía salvaxe!
Pero “o que se leva” é ir de compras
Para mercar “o que se leva”

Chámannos os millennials
Xeración sen inimigo
Todo feito ó nacer
Todos aborrecidos
Sen futuro e á vez
Coa vida por diante

É mellor ir asumindo que imos morrer
Pobres
Feos
E sen elegancia
Pero felices
E ebrios a poder ser
Ademáis de nús
Porque estamos en paro

E pasámolo día follando.


miércoles, 25 de febrero de 2015

Carreira en Gris

A cidade gris érguese sobre meus ombreiros
Pésame no ollar e parece que medra máis e máis
Lento e ameazante
Quero transpirar pero me afoga
A xente corre pola beirarúa
Ocultos baixo os paraugas
Ritmo frenético e enfermiza
Camiñar cos ollos no frente
Sen sequera atreverse a escrutar o rostro
Dos demáis
Que corren ó mesmo ritmo
Cara á mesma dirección
Coma se lles largase a vida
Pero ela ri
Esfúmase igual e nin conta se dan
Respiro hondo e berro dende dentro
Quero marchar
Ás alturas, a cumios nevados
A verdes bosques e ríos xeados
Quero espirme fronte o lume
E poder falar dende dentro sen medo a que me pisen
A alma o ánimo
O sorriso
Quero ofrecerche a niña man
Aberta
Que a collas
De verdade e a apretes con forza
Sen promesas apreixoantes
Pero cun calor abraiante
Quero que entres en min cos teus ollos azuis
Que fulminen o gris desta fermosa cidade
Que as túas cellas enmarquen este ceo monótono
O ruido non me deixa pensar
Por iso sempre camiñaba cos auriculares
Quizáis
Para así non pensar con claridade
Que non me abrumase o meu monólogo
Teño que escoitar máis
Mirar máis
Os rostros alleos
A verdade de cada un
Ou a patraña
Que ó final, son a mesma cousa
Febreiro faise longo
Pero dame a sensación de ver a fin de todo
O comezo de cousas grandes está lonxe
Pero está, na miña ilusión e imaxinación
E na túa,
E meu amor
Iso sí que é consuelo